کامپوزیت همرنگ دندان است و از نظر زیبایی، مخصوصاً در دندان‌های جلویی و ناحیه لبخند، برتری واضحی دارد. در عوض، هنگام سفت شدن کمی «جمع می‌شود» (انقباض حین پلیمریزاسیون) و به رطوبت حین کار بسیار حساس است؛ یعنی اگر تکنیک و ایزولاسیون کامل نباشد، در حاشیه‌ها می‌تواند میکرولیکیج و پوسیدگی ثانویه ایجاد شود. آمالگام برعکس، بعد از قرار گرفتن در حفره، مقدار کمی «انبساط» پیدا می‌کند و این انبساط خفیف، به بسته‌شدن لبه‌ها و تحمل بهتر نیرو کمک می‌کند. به همین دلیل، در بسیاری از دندان‌های خلفی با حفره‌های بزرگ و جویدن سنگین، اگر زیبایی در اولویت نباشد، آمالگام از نظر دوام مکانیکی و تحمل نیرو در درازمدت معمولاً پایدارتر از حتی بهترین کامپوزیت‌ها عمل می‌کند، به‌خصوص در دهان‌هایی که کنترل رطوبت سخت است. در عین حال، آمالگام از نظر رنگ تیره است و برای ناحیه لبخند مناسب نیست و در بعضی کشورها محدودیت‌هایی برای مصرف آن در گروه‌های خاص (مثل بارداری) وجود دارد. انتخاب نهایی بین کامپوزیت و آمالگام، بر اساس محل دندان، اندازه پوسیدگی، شدت نیروهای جویدن، سطح توقع زیبایی و وضعیت بهداشت دهان شما انجام می‌شود.